نظر آقا بزرگ حکیم درباره میرزای اصفهانی
تاریخ انتشار: ۲۲ مرداد ۱۳۹۳، ۱۵:۳۲

همین‌که خدمت آقا بزرگ رسیدم مطالبی که میرزا فرموده بود، نقل کردم. آقا بزرگ حکیم به محض شنیدن فرمود: «عجب مطالب عرشی! عجب مطالب مهمی، تاکنون از کسی نشینده بودم. حتماً به درس ایشان بروید و بیایید مطالب را به من هم بگویید».

نظر آقا بزرگ حکیم درباره میرزای اصفهانی

استاد محمّدرضا حکیمی در خصوص نظر آقا بزرگ حکیم درباره میرزای اصفهانی و «معارف عالیه» وی نقل کرده‌اند: «با یکی دو تن از دوستان فاضل خود، در قم، به دیدن آیه ‌الله حاج شیخ محمّد‌باقر محسنی ملایری رفتیم. در ضمن صحبت دیدم ایشان دورانی و مدتی از تحصیلات خود را در مشهد گذرانده‌اند، و محضر آقا بزرگ حکیم را درک کرده‌اند و حضورشان در مشهد مقارن بوده است با روزگاری که میرزای اصفهانی دروس خویش را القا می‌کرده است… پرسیدم با میرزا هم ارتباطی داشتید؟ گفتند: بله، و سخن در این‌باره شروع شد. اظهار داشتند: من به درس آقا بزرگ حکیم می‌رفتم. آشیخ هاشم قزوینی به من گفت: چرا به درس میرزا نمی‌آیید؟ حتماً بیایید و اصرار کرد. گفتم: استادم آقا بزرگ فرموده است به درس دیگری نروید. ایشان گفت: هر طور شده آقا بزرگ را راضی کنید و حتماً به درس میرزا بیایید. در پی اصرار آشیخ هاشم، از استاد اجازه گرفته به درس میرزا رفتم. اولین جلسه‌ای که حاضر شدم بحث درباره کیفیت حصول علم برای نفس بود و بیان حقیقت علم و تمایز آن با نفس … و مطالبی بسیار مهم در این باره … پس از این درس، همین‌که خدمت آقا بزرگ رسیدم مطالبی که میرزا فرموده بود، نقل کردم. آقا بزرگ حکیم به محض شنیدن فرمود: «عجب مطالب عرشی! عجب مطالب مهمی، تاکنون از کسی نشینده بودم. حتماً به درس ایشان بروید و بیایید مطالب را به من هم بگویید».

اجازه‌نامه میرزای نائینی

میرزای نائینی «اجازه‌ای» برای میرزای اصفهانی آن هم در هنگامی که ایشان فقط ۳۵ سال داشته، نوشته است (تاریخ اجازه، روز عید فطر ۱۳۳۸ هجری قمری است). اجازه‌ای بسیار تجلیل‌آمیز، آن هم از عالم جامعی چونان نائینی که کمتر اجازه اجتهاد می‌نوشته است. از جمله تعبیرات عالم بزرگ و استاد متأخرین، میرزای نائینی، برای عالم بزرگی دیگر و استاد متأخرین خراسان، میرزا مهدی اصفهانی اینهاست:

….العَلَم العَلاّم، والمهذّب الهُمام، ذوالقریحهِِ القویمه، والسّلیقه المستقیمه، والنّظرِ الصّائب، والفِکرِ الثّاقب، عماد العلماء و صفوه الفقهاء، والورع التَّقّی، والعدل الزَّکیّ، …. فلیحمدالله- سبحانَه و تعالی

- علی ما أولاهُ مِن جَودهِِ الذّهن، و حُسنِ النّظر ….

در حاشیه ‌اجازه‌نامه یاد شده، سه تن از عالمان بزرگ اسلام و مراجع عظیم تشیّع نیز مراتب مندرج در آن، و مقامات بلند علمی و تحقیقی میرزای اصفهانی را تأیید کرده و ستوده‌اند:
۱- آقای ضیاءُالدّین عراقی:«عمدهُ ‌العلماء الرّاشدین …»
۲- سیّد ابوالحسن اصفهانی:«آنچه مرقوم داشته‌اند صحیح است».
۳- حاج شیخ عبدالکریم حائری یزدی:«العالم الفاضل، المحقّق المدقق، زبده العلماءِ الرّاشدین، و قدوه ‌الفقهاءِ والمجتهدین …».

برگرفته از
محمدرضا حکیمی. مکتب تفکیک. تهران. دفتر نشر فرهنگ اسلامی. چاپ سوم. ۱۳۷۷٫


پاسخ دهید

اسلام علوی یعنی توحید و عدالت
گروه تعاون الحیاه

قرض الحسنهٔ الحیاه
انتشارات الحیاة
خرید آنلاین کتاب